Pewne miejsca, czasy, przedmioty i osoby są oddzielone od codziennego użytku i traktowane z szacunkiem. Ta cecha odrębności jest świętością. Świętość budzi podziw i wymaga szczególnego zachowania.

Przestrzeń święta może być świątynią, sanktuarium lub miejscem naturalnym. Czas święty wyznacza kalendarz świąt i szabatów. Święte teksty i przedmioty są traktowane zgodnie z precyzyjnymi zasadami. Granica między sacrum a profanum jest utrzymywana przez rytuał i tabu.

Doświadczenie sacrum może być zarówno atrakcyjne, jak i przerażające. Ugruntowuje ono moralny obowiązek i wspólnotową tożsamość. Sekularyzacja przenosi lub umniejsza publicznie podzielaną sacrum, jednak osobiste doświadczenia podziwu i resztkowa moc symboli pozostają. Sacrum to skoncentrowana obecność tego, co tradycja uważa za ostatecznie realne.

Nazywanie czegoś świętym oznacza umieszczanie tego poza zasięgiem zwykłego użytku.