Twarz w tłumie wydaje się znajoma, a odpowiedź wielokrotnego wyboru jest poprawnie wybrana, podobnie jak ta widziana wcześniej. Rozpoznanie to osąd, że aktualny bodziec został już wcześniej napotkany.

Zazwyczaj jest to łatwiejsze niż przywołanie, ponieważ sam bodziec działa jak wskazówka. Modele dwuprocesowe odróżniają znajomość – szybkie, automatyczne poczucie wcześniejszego wystąpienia – od przypominania sobie – wolniejszego odzyskiwania szczegółów kontekstowych. Fałszywe rozpoznanie występuje, gdy znajomość występuje bez dokładnego przypomnienia, jak w paradygmacie Deese’a-Roedigera-McDermotta.

Testy rozpoznawania są szeroko stosowane w edukacji i laboratoryjnych badaniach pamięci. Mogą one być zafałszowane przez zgadywanie i zmiany w błędach odpowiedzi. W kontekście prawnym rozpoznawanie składu niesie ze sobą zarówno siłę, jak i ryzyko błędu. Rozpoznawanie pokazuje, że pamięć może być skuteczna przy mniejszej ilości informacji niż wymaga pełne przywołanie.

Odczuwanie, że coś jest znane, nie jest tym samym, co umiejętność powiedzenia, co jest o tym wiadome.