Wzmocnienie pozytywne wzmacnia zachowanie poprzez dostarczenie pożądanego bodźca po jego wystąpieniu. Konsekwencja zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia danego zachowania w przyszłości.

Dziecko, które otrzymuje pochwały za dzielenie się, chętniej podzieli się tym ponownie. Pracownik, który otrzymuje premię za osiągnięcie celu, chętniej utrzymuje wysoką wydajność. W laboratorium zwierzę naciska dźwignię częściej, gdy naciśnięcie dźwigni powoduje pożywienie. Wzmocnienie może być namacalne, społeczne lub związane z aktywnością; liczy się, aby było zależne od reakcji i zwiększało prawdopodobieństwo jej wystąpienia w przyszłości.

Wzmocnienie pozytywne jest najskuteczniejsze, gdy jest stosowane szybko i konsekwentnie podczas nabywania nowego zachowania, a wzmacniający czynnik jest autentycznie ceniony przez daną osobę. Z czasem, stosowanie przerywanych schematów wzmacniania może utrzymać to zachowanie przy mniejszej liczbie wzmacniających. Zasada ta jest kluczowa w edukacji, rodzicielstwie, klinicznej terapii behawioralnej i zarządzaniu organizacją.

Gdy po wykonaniu czynności następuje pożądany skutek i czynność ta staje się częstsza, nastąpiło pozytywne wzmocnienie.