Positieve bekrachtiging versterkt gedrag door een gewenste stimulus aan te bieden nadat het gedrag heeft plaatsgevonden. De consequentie maakt het gedrag in de toekomst waarschijnlijker.

Een kind dat lof krijgt voor het delen, zal eerder geneigd zijn om opnieuw te delen. Een werknemer die een bonus verdient voor het behalen van een doelstelling, zal waarschijnlijk op een hoog niveau blijven presteren. In het laboratorium drukt een dier vaker op een hendel wanneer het indrukken van de hendel voedsel oplevert. De bekrachtiger kan tastbaar, sociaal of activiteitsgebonden zijn; wat telt, is dat deze afhankelijk is van de respons en dat deze de toekomstige kans op die respons vergroot.

Positieve bekrachtiging is het meest effectief wanneer deze snel en consistent wordt toegepast tijdens het aanleren van nieuw gedrag, en wanneer de bekrachtiger daadwerkelijk gewaardeerd wordt door het individu. Na verloop van tijd kan een intermitterend bekrachtigingsschema het gedrag in stand houden met minder bekrachtigers. Dit principe staat centraal in het onderwijs, de opvoeding, de klinische gedragstherapie en het organisatiemanagement.

Wanneer een gewenste consequentie volgt op een handeling en die handeling vervolgens vaker voorkomt, is er sprake van positieve bekrachtiging.