Uczenie się utajone to uczenie się, które zachodzi bez wyraźnego wzmocnienia i pozostaje ukryte, dopóki nie pojawi się powód, by je zademonstrować. Wiedza jest nabyta, ale nie przejawia się jeszcze w działaniu.

Eksperymenty Edwarda Tolmana ze szczurami w labiryntach dostarczyły klasycznych dowodów. Zwierzęta, którym pozwolono eksplorować labirynt bez nagrody w postaci jedzenia, sprawniej się po nim poruszały po wprowadzeniu jedzenia, przewyższając zwierzęta, które nigdy tego nie robiły. Podczas prób bez nagrody utworzyły one mapę poznawczą układu labiryntu. Proces uczenia się był utajony, dopóki zachęta nie sprawiła, że ​​prezentowanie go stało się użyteczne.

Uczenie się utajone kwestionuje ścisłe ujęcie bodźca i reakcji, które wiąże uczenie się wyłącznie ze wzmocnieniem. Sugeruje ono, że organizmy zdobywają informacje o swoim otoczeniu po prostu poprzez jego doświadczanie i że informacje te można elastycznie wykorzystać w zmieniających się okolicznościach. Przykładami u ludzi są: poznawanie układu budynku podczas spaceru po nim z innych powodów lub przyswajanie zasad gry poprzez oglądanie jej przed rozpoczęciem rozgrywki.

Nie każda nauka ujawnia się od razu. Część z niej czeka na moment, w którym będzie potrzebna.