Glukoza to cukier prosty krążący we krwi i stanowiący główne źródło energii dla tkanek organizmu, zwłaszcza mózgu. Neurony są niemal całkowicie zależne od stałego dopływu glukozy.

Poziom glukozy we krwi jest regulowany przez insulinę i glukagon wytwarzane przez trzustkę. Po posiłku insulina wspomaga wchłanianie glukozy przez komórki i jej magazynowanie w postaci glikogenu. Pomiędzy posiłkami glukagon uwalnia zmagazynowaną glukozę z powrotem do krwi. Mózg monitoruje dostępność glukozy; niski poziom glukozy wyzwala głód i mobilizuje hormony stresu. Skrajna hipoglikemia może powodować dezorientację, drgawki i utratę przytomności, ponieważ tkanka nerwowa jest pozbawiona paliwa.

W psychologii glukoza była badana w kontekście samokontroli, uwagi i podejmowania decyzji. Niektóre badania sugerują, że akty wysiłkowej kontroli tymczasowo zmniejszają dostępną glukozę, a jej przywrócenie może przywrócić zdolność do dalszego wysiłku. Odkrycia te wciąż budzą kontrowersje, jednak ilustrują one ścisły związek między stanem metabolicznym a sprawnością poznawczą.

Kiedy mózg pracuje, spala glukozę. Utrzymanie jej podaży jest stałym priorytetem fizjologicznym.