Teoria względności to teoria przestrzeni, czasu i grawitacji Einsteina. Składa się z dwóch części. Szczególna teoria względności, opublikowana w 1905 roku, zajmuje się obiektami poruszającymi się ze stałą prędkością, zwłaszcza zbliżoną do prędkości światła. Ogólna teoria względności, opublikowana w 1915 roku, zajmuje się przyspieszeniem i grawitacją. Razem zrewolucjonizowały fizykę. Zastąpiły absolutną przestrzeń i czas Newtona elastyczną czasoprzestrzenią, która zagina się i rozciąga. Przewidziały zjawiska, których teoria Newtona nie potrafiła wyjaśnić, od precesji orbity Merkurego po istnienie czarnych dziur.

Szczególna teoria względności opiera się na dwóch postulatach. Prawa fizyki są takie same dla wszystkich obserwatorów w ruchu jednostajnym. Prędkość światła w próżni jest taka sama dla wszystkich obserwatorów, niezależnie od ich ruchu. Z tych postulatów wynika dylatacja czasu, skrócenie długości oraz równoważność masy i energii, E = mc². Ogólna teoria względności rozszerza teorię na przyspieszające układy odniesienia i grawitację. Opisuje grawitację nie jako siłę, lecz jako krzywiznę czasoprzestrzeni. Masa i energia zakrzywiają czasoprzestrzeń, a obiekty podążają najprostszą możliwą ścieżką w tej zakrzywionej geometrii. Teoria względności została potwierdzona niezliczonymi eksperymentami. Jest ona niezbędna dla GPS, akceleratorów cząstek i kosmologii.

Fakty dotyczące względności

• Szczególna teoria względności. 1905, stałe prędkości.
• Ogólna teoria względności. 1915, przyspieszenie i grawitacja.
• Postulaty. Fizyka jest taka sama dla wszystkich obserwatorów inercyjnych. Prędkość światła jest stała.
• Konsekwencje. Dylatacja czasu, skrócenie długości, E = mc².
• Grawitacja. Krzywizna czasoprzestrzeni.

Relatywizm to nie to samo, co relatywizm. Relatywizm to teoria fizyczna. Relatywizm to stanowisko filozoficzne dotyczące prawdy i moralności.