Etyka cnót pyta nie o to, co powinienem robić, ale o to, jakim człowiekiem powinienem być. Koncentruje się na charakterze, a nie na zasadach czy konsekwencjach. Podejście to ma swoje korzenie w Arystotelesie, który twierdził, że dobre życie to życie pełne cnotliwych działań, kierowanych przez praktyczną mądrość. Ma ono również swoje korzenie w konfucjanizmie, który kładzie nacisk na rozwój moralny i harmonię społeczną. Etyka cnót została wskrzeszona w XX wieku przez Elizabeth Anscombe, która argumentowała, że ​​współczesna filozofia moralna straciła grunt pod nogami, koncentrując się na zasadach i konsekwencjach. Philippa Foot, Alasdair MacIntyre i Martha Nussbaum rozwinęli to podejście w różnych kierunkach.

Etyka cnót nie ignoruje działań. Pyta, co zrobiłaby osoba cnotliwa. Osoba cnotliwa jest uczciwa, odważna, sprawiedliwa i umiarkowana. Cechy te nabywa się poprzez nawyk i praktykę. Etyka cnót kładzie nacisk na edukację moralną, wzorce do naśladowania i rozwój praktycznej mądrości. Została zastosowana w medycynie, gdzie cnoty dobrego lekarza obejmują współczucie, uczciwość i kompetencje. Została zastosowana w biznesie, gdzie cnoty takie jak uczciwość i rzetelność mają znaczenie. Krytycy twierdzą, że etyka cnót jest niejasna i nie rozwiązuje dylematów. Obrońcy odpowiadają, że oferuje ona bogatszy i bardziej realistyczny obraz życia moralnego. Etyka cnót nie jest zbiorem zasad. Jest sposobem na życie.

Kluczowi etycy cnót

• Arystoteles. Cnota jako środek, mądrość praktyczna, eudajmonia.
• Confucius. Kultywowanie moralności, ren, li i harmonia społeczna.
• Anscombe. Przywrócił etykę cnót w XX wieku.
• Foot. Cnoty i wady, naturalna dobroć.
• MacIntyre. Cnota, tradycja i jedność narracji.

Etyka cnót to nie to samo, co deontologia czy utylitaryzm. Deontologia koncentruje się na regułach. Utylitaryzm koncentruje się na konsekwencjach. Etyka cnót koncentruje się na charakterze.