De deugdethiek vraagt ​​niet wat ik zou moeten doen, maar wat voor soort persoon ik zou moeten zijn. Ze richt zich op karakter, in plaats van op regels of consequenties. De benadering vindt haar oorsprong bij Aristoteles, die betoogde dat een goed leven er een is van deugdzame activiteiten, geleid door praktische wijsheid. Ook het confucianisme, dat de nadruk legt op morele ontwikkeling en sociale harmonie, heeft haar wortels. De deugdethiek werd in de 20e eeuw nieuw leven ingeblazen door Elizabeth Anscombe, die stelde dat de moderne moraalfilosofie haar houvast had verloren door zich te richten op regels en consequenties. Philippa Foot, Alasdair MacIntyre en Martha Nussbaum ontwikkelden de benadering in verschillende richtingen.

De deugdethiek negeert daden niet. Ze stelt de vraag wat een deugdzaam persoon zou doen. Een deugdzaam persoon is eerlijk, moedig, rechtvaardig en gematigd. Deze eigenschappen worden verworven door gewoonte en oefening. De deugdethiek benadrukt morele opvoeding, rolmodellen en de ontwikkeling van praktische wijsheid. Ze is toegepast in de geneeskunde, waar de deugden van een goede arts onder andere mededogen, integriteit en competentie omvatten. Ze is ook toegepast in het bedrijfsleven, waar deugden als eerlijkheid en rechtvaardigheid van belang zijn. Critici beweren dat de deugdethiek vaag is en geen oplossing biedt voor dilemma's. Verdedigers antwoorden dat ze een rijker en realistischer beeld geeft van het morele leven. De deugdethiek is geen verzameling regels. Het is een manier van leven.

Belangrijke deugdethici

• Aristoteles. Deugd als middel, praktische wijsheid, eudaimonia.
• Confucius. Morele ontwikkeling, ren, li en sociale harmonie.
• Anscombe. Herleefde de deugdethiek in de 20e eeuw.
• Foot. Deugden en ondeugden, natuurlijke goedheid.
• MacIntyre. Deugd, traditie en narratieve eenheid.

Deugdethiek is niet hetzelfde als deontologie of utilitarisme. Deontologie richt zich op regels. Utilitarisme richt zich op gevolgen. Deugdethiek richt zich op karakter.