W pewnym momencie, często w środku nocy, pojawia się pytanie: jaki jest sens? Masz pracę, rutynę, ludzi, którzy się o ciebie troszczą, ale nic z tego nie wydaje się zakotwiczone. Stare odpowiedzi nie przekonują. Nie cierpisz na depresję w sensie klinicznym, choć granica może się zacierać. Przeżywasz kryzys egzystencjalny, moment, w którym sens i cel twojego życia stają pod znakiem zapytania.

Termin ten wywodzi się z filozofii egzystencjalnej, choć doświadczenie jest starsze. Kierkegaard opisywał lęk jako zawrót głowy wolności. Nietzsche pisał o śmierci Boga i upadku tradycyjnych źródeł sensu. Sartre argumentował, że jesteśmy skazani na wolność, na odpowiedzialność za kreowanie własnego sensu we wszechświecie, który go nie dostarcza. Camus nazwał konfrontację między ludzkimi tęsknotami a kosmiczną ciszą absurdem. Kryzys egzystencjalny nie jest oznaką słabości. Może być punktem zwrotnym, momentem, w którym nieprzeanalizowane założenia zostają zakwestionowane, a bardziej autentyczne życie staje się możliwe.

Typowe czynniki wyzwalające

• Strata. Śmierć bliskiej osoby, rozwód, utrata pracy.
• Transition. Ukończenie szkoły, przejście na emeryturę, wiek średni.
• Choroba. Poważna diagnoza lub otarcie się o śmiertelność.
• Refleksja. Spotkanie z filozofią, sztuką lub nową kulturą.

Kryzysy egzystencjalne mogą być dezorientujące, ale są też szansą. Zmuszają cię do zastanowienia się nad tym, co naprawdę cenisz, a nie nad tym, co ci kazano cenić.