Diogenes z Synopy mieszkał w beczce, nie posiadał prawie niczego i kazał Aleksandrowi Wielkiemu zejść z jego słonecznego blasku. Nie był niegrzeczny dla samej niegrzeczności. Chodziło mu o sedno sprawy: cnota polega na życiu zgodnie z naturą, a nie konwenansami. Cynicy odrzucali bogactwo, reputację i normy społeczne jako przeszkody na drodze do dobrego życia. Nazwa pochodzi od greckiego słowa kynikos, oznaczającego „psi”, prawdopodobnie dlatego, że żyli i zachowywali się w sposób, który gorszył grzeczne towarzystwo.

Cynizm nie jest cynizmem współczesnym. Starożytni cynicy nie byli rozczarowani ani zgorzkniali. Byli oddani radykalnej formie samowystarczalności. Założycielem szkoły był Antystenes, uczeń Sokratesa. Diogenes stał się jej najsłynniejszą postacią. Krates rozdał swój majątek, by żyć jako żebrak. Cynicy wykorzystywali humor, szokowanie i publiczne popisy, aby obnażyć hipokryzję. Wpłynęli na stoicyzm, który przejął ich nacisk na cnotę i samokontrolę, jednocześnie łagodząc ich odrzucenie społeczeństwa.

Zasady cyniczne

• Cnota jest jedynym dobrem. Wszystko inne jest obojętne.
• Żyj zgodnie z naturą. Odrzuć sztuczne konwencje.
• Samowystarczalność. Polegaj na jak najmniejszej liczbie rzeczy.
• Wolność słowa. Mów szczerze, nie zważając na konsekwencje.

Współczesny cynizm, przeciwnie, to nieufność wobec motywów innych. W starożytnej wersji był on wymagającą postawą etyczną, a nie nastrojem.