Farmakokinetyka to nauka o tym, jak organizm reaguje na lek. Dzieli się na cztery procesy: wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i wydalanie, często w skrócie ADME. Razem określają one, ile leku dociera do celu, jak długo tam pozostaje i jak szybko jest usuwany z organizmu. Dziedzina ta ma charakter ilościowy i wykorzystuje modele matematyczne do opisu zmian stężenia w czasie.

Kluczowymi parametrami są klirens, objętość dystrybucji i okres półtrwania. Klirens to objętość krwi oczyszczonej z leku w jednostce czasu. Objętość dystrybucji to wartość teoretyczna odzwierciedlająca zasięg leku w organizmie. Okres półtrwania to czas, w którym stężenie leku spada o połowę. Parametry te określają schemat dawkowania: dawkę leku i częstotliwość jej podawania. Wyjaśniają również, dlaczego niektóre leki wymagają dawki nasycającej, aby szybko osiągnąć stężenie terapeutyczne, podczas gdy inne są podawane od początku leczenia jako dawka podtrzymująca.

Kluczowe parametry:

• Wchłanianie. Sposób, w jaki lek dostaje się do krwiobiegu.
• Dystrybucja. W jaki sposób lek przenika do tkanek.
• Metabolizm. W jaki sposób lek jest modyfikowany chemicznie.
• Wydalanie. Sposób, w jaki lek opuszcza organizm.
• Klient i okres półtrwania. Szybkość usuwania leku.

Farmakokinetyka różni się u poszczególnych pacjentów ze względu na wiek, masę ciała, uwarunkowania genetyczne, czynność nerek i wątroby oraz interakcje z innymi lekami. Monitorowanie farmakokinetyczne leków wykorzystuje zasady farmakokinetyki do dostosowywania dawek leków o wąskim oknie terapeutycznym.