Najlepsze badania kliniczne ukrywają dwie rzeczy: kto otrzymuje leczenie i kto je zna. Badanie z podwójnie ślepą próbą utrzymuje zarówno uczestników, jak i badaczy w niewiedzy co do przydzielonych leków aż do samego końca. Taka konstrukcja minimalizuje stronniczość z dwóch kierunków jednocześnie i stanowi złoty standard w testowaniu leków.

Dlaczego oba? Uczestnicy, którzy wiedzą, że otrzymują prawdziwy lek, mogą zgłaszać poprawę, która częściowo wynika z placebo. Naukowcy, którzy wiedzą, którzy uczestnicy są w grupie leczonej, mogą nieświadomie oceniać objawy inaczej, bardziej zachęcać jedną grupę lub interpretować niejednoznaczne wyniki w sposób sprzyjający hipotezie. Podwójne zaślepienie eliminuje te kanały wpływu. W praktyce kod posiada apteka lub centralna usługa randomizacji. Lek i placebo są produkowane tak, aby wyglądały i smakowały identycznie. Jeśli nagły przypadek medyczny wymaga odślepienia, kod może zostać złamany dla tego jednego uczestnika.

Najważniejsze cechy:

• Losowość. Uczestnicy są przypisywani do grup losowo.
• Dopasowanie. Placebo i leczenie wyglądają, smakują i pachną tak samo.
• Bezpieczeństwo kodu. Informacje o zadaniu są przechowywane oddzielnie od informacji przechowywanych przez zespół testowy.
• Odślepianie. Dozwolone tylko wtedy, gdy jest to konieczne ze względów bezpieczeństwa lub na koniec badania.

Badania w potrójnej ślepej próbie idą jeszcze dalej, ponieważ statystycy nie są świadomi przydziału grup aż do zakończenia analizy.