Astma zwęża drogi oddechowe. Mięśnie wokół oskrzeli napinają się, błona śluzowa puchnie, a śluz zatyka przewód. Wydychanie powietrza staje się uciążliwe. Leki rozszerzające oskrzela rozluźniają mięśnie, otwierając drogi oddechowe w ciągu kilku minut. Działają one jako leki ratunkowe, a nie kontrolujące przebieg choroby. Nie leczą one stanu zapalnego.

Główne rodzaje to agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych i leki antycholinergiczne. Krótko działające agonisty receptorów beta-2-adrenergicznych, takie jak albuterol, działają w ciągu kilku minut i utrzymują się od czterech do sześciu godzin. Są klasycznym inhalatorem ratunkowym. Długo działające agonisty receptorów beta-2-adrenergicznych, takie jak salmeterol, działają dwanaście godzin lub dłużej i są stosowane w leczeniu podtrzymującym, zawsze w połączeniu z wziewnym kortykosteroidem w leczeniu astmy. Leki antycholinergiczne, takie jak ipratropium, blokują inną drogę i są często stosowane w POChP. Teofilina, starszy doustny lek rozszerzający oskrzela, jest obecnie rzadko stosowana ze względu na wąskie okno terapeutyczne.

Uwagi praktyczne:

• Ratunek kontra kontrola. Leki rozszerzające oskrzela łagodzą objawy; wziewne sterydy zmniejszają je z czasem.
• Technika. Technika inhalacji jest równie ważna, jak sam lek. Kompresor może pomóc.
• Nadużywanie. Konieczność stosowania inhalatora ratunkowego częściej niż dwa razy w tygodniu wskazuje na słabą kontrolę.
• Efekty uboczne. Drżenie, szybkie bicie serca i ból głowy są częstymi objawami stosowania beta-2-agonistów.

W przypadku ostrego ataku leki rozszerzające oskrzela podaje się za pomocą nebulizatora, co pozwala na szybszą dostawę.