Krew musi krzepnąć, aby zatrzymać krwawienie, ale skrzepy, które tworzą się tam, gdzie nie są potrzebne, mogą zabić. Antykoagulant spowalnia proces krzepnięcia, zmniejszając ryzyko udaru mózgu, zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej. Leki te nie rozpuszczają istniejących skrzepów. Zapobiegają one tworzeniu się nowych i zapobiegają rozrastaniu się tych już istniejących.

Klasycznym lekiem jest warfaryna, antagonista witaminy K, stosowany od lat 50. XX wieku. Wymaga regularnych badań krwi w celu sprawdzenia wskaźnika INR, będącego miarą czasu krzepnięcia, ponieważ okno dawkowania jest wąskie. Pokarm i inne leki stale wchodzą z nią w interakcje. Nowsze, bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe, takie jak apiksaban i rywaroksaban, działają szybciej, wymagają rzadszego monitorowania i w dużej mierze zastąpiły warfarynę w wielu wskazaniach, choć warfaryna nadal ma zastosowanie w przypadku mechanicznych zastawek serca.

Najważniejsze informacje dla osób przyjmujących te leki:

• Ryzyko krwawienia. Drobne skaleczenia goją się dłużej. Głównym problemem jest poważne krwawienie.
• Środki odwracające działanie. Witamina K na warfarynę, specyficzne odtrutki na nowsze leki.
• Interakcje. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), niektóre antybiotyki i niektóre pokarmy zmieniają ten efekt.
• Monitorowanie. Warfaryna wymaga regularnych kontroli INR; DOAC wymagają okresowych badań czynności nerek i wątroby.

Heparyna podawana w zastrzykach działa szybciej i jest stosowana w szpitalach w nagłych przypadkach.