Długość fali to odległość między jednym szczytem fali a kolejnym. W widmie widzialnym określa ona postrzegany przez nas odcień. Fale krótsze wydają się fioletowe lub niebieskie, a dłuższe czerwone. Ludzkie oko jest wrażliwe na wąskie pasmo o długości około 400–700 nanometrów.

Ta sama właściwość fizyczna rządzi innymi formami promieniowania elektromagnetycznego i falami mechanicznymi. Fale radiowe mają długość fali mierzoną w metrach lub większą; promienie rentgenowskie mają długość fali znacznie krótszą niż światło widzialne. W dźwięku długość fali jest odwrotnie proporcjonalna do wysokości dźwięku dla danej prędkości propagacji.

W badaniach nad widzeniem rozróżnia się długość fali od psychologicznego doświadczenia koloru. Dwa światła o różnym składzie widmowym mogą dawać identyczne wrażenia barwne (metamery). I odwrotnie, ta sama długość fali może wydawać się różna w zależności od kontekstu otoczenia i stanu adaptacji.

• Odległość między kolejnymi szczytami fali
• Określa odcień w widmie widzialnym
• Odwrotnie proporcjonalne do częstotliwości
• Dotyczy zarówno światła, jak i dźwięku

Precyzyjna kontrola długości fali jest podstawą w eksperymentach nad widzeniem kolorów, a także w technologiach takich jak lasery i spektroskopia.