Energia i materiały w oceanie nie przemieszczają się wzdłuż pojedynczych łańcuchów; przepływają przez połączone sieci, w których zjadane są inne organizmy. Sieci te tworzą sieci pokarmowe. Fitoplankton i inni producenci pierwotni stanowią bazę; zooplankton, małe ryby, większe drapieżniki i detrytusożercy zajmują wyższe poziomy, przy czym wiele gatunków żeruje na więcej niż jednym poziomie.

Morskie sieci pokarmowe kształtowane są przez rozmiar, zachowanie oraz dostępność światła i składników odżywczych. Pętle mikrobiologiczne przetwarzają rozpuszczoną materię organiczną, która w przeciwnym razie zostałaby utracona. Kaskady troficzne występują, gdy zmiany na jednym poziomie rozprzestrzeniają się na inne – na przykład, gdy nadmierne połowy dużych drapieżników uwalniają konsumentów średniego szczebla, którzy następnie hamują rozwój roślinożerców.

Zrozumienie struktury sieci pokarmowej pomaga przewidywać konsekwencje połowów, zmian klimatu i obecności gatunków inwazyjnych. Stabilne izotopy, zawartość jelit i modele sieci to powszechne narzędzia do mapowania powiązań. Ochrona kluczowych węzłów i utrzymanie różnorodności w sieci pokarmowej zwiększa odporność ekosystemów morskich na zaburzenia.

• Sieć relacji żywieniowych
• Na podstawie producentów pierwotnych i wielu poziomów konsumentów
• Obejmuje ścieżki recyklingu mikrobiologicznego
• Wrażliwy na rybołówstwo i zmiany środowiskowe