Rdzeń kręgowy, zamknięty w kręgosłupie, stanowi cylindryczne przedłużenie pnia mózgu. Przewodzi on sygnały między ciałem i mózgiem, a także zawiera lokalne obwody zdolne do generowania odruchów i rytmicznych wzorców ruchowych.

Aksony czuciowe wchodzą grzbietowo; aksony ruchowe wychodzą brzusznie. Drogi wstępujące przenoszą informacje czuciowe do mózgu; drogi zstępujące przekazują polecenia ruchowe i sygnały modulacyjne. Struktura segmentowa oznacza, że ​​każdy poziom rdzenia unerwia określony obszar ciała, co pozwala na precyzyjną lokalizację kliniczną uszkodzeń. Centralne generatory wzorców w rdzeniu mogą generować sygnały przypominające ruchy lokomocyjne, nawet gdy są izolowane od mózgu.

Uraz przerywa długie szlaki nerwowe i powoduje paraliż oraz utratę czucia poniżej poziomu uszkodzenia, czemu często towarzyszą przesadne odruchy po ustąpieniu wstrząsu rdzeniowego. Ponieważ regeneracja ośrodkowego układu nerwowego jest ograniczona, uraz rdzenia kręgowego pozostaje główną przyczyną trwałej niepełnosprawności. Badania nad neuroprotekcją, regeneracją i interfejsami mózg-komputer mają na celu przywrócenie funkcji po takich urazach.

• Przekazuje sygnały między mózgiem a ciałem
• Zawiera obwody odruchowe i generujące wzorce
• Segmentowo zorganizowane
• Podatny na urazy pourazowe z długotrwałymi konsekwencjami