Postać płaska jest prosta. Definiuje ją pojedyncza cecha lub idea. Nie zmienia się. Nie kieruje nią żadna złożona motywacja. Spełnia w historii określony cel: wspiera protagonistę, zapewnia komizm lub reprezentuje pewien typ. Nie jest w centrum uwagi. Stanowi tło.

Termin pochodzi z książki E. M. Forstera „Aspekty powieści”. Rozróżnił on postaci płaskie od okrągłych. Postacie okrągłe są złożone i zmienne. Postacie płaskie są proste i statyczne. Postać płaska może być zapadająca w pamięć. Pani Micawber w „David Copperfield” jest płaska, ale wyrazista. Zawsze powtarza, że ​​nigdy nie opuści pana Micawbera. To jej jedyna cecha. To wystarczy.

Płaskie cechy charakteru

• Definiowane przez jedną lub dwie cechy.
• Nie ulega zmianie.
• Przewidywalne zachowanie.
• Pełni określoną funkcję.
• Często są to postacie drugoplanowe.

Płaskie postacie nie są złym pisaniem. Są wydajne. Historia ich potrzebuje. Kelner, który pojawia się w jednej scenie, nie potrzebuje historii. Pomocnik złoczyńcy nie potrzebuje wątku odkupienia. Płaskie postacie utrzymują historię w centrum uwagi. Nie rozpraszają. Wspierają temat. Ale historia z samymi płaskimi postaciami jest płytka. Bohater musi być okrągły. Antagonista powinien być okrągły. Obsada drugoplanowa może być płaska. Równowaga zależy od historii. Komedia może wykorzystywać więcej płaskich postaci dla śmiechu. Tragedia potrzebuje okrągłych postaci dla emocjonalnej głębi. Płaskie postacie są narzędziem. Dobrze użyte, są niewidzialne. Źle użyte, są stereotypami. Różnica polega na tym, czy odczuwa się je jako osobę, czy typ. Płaska postać, która jest typem, jest w porządku. Płaska postać, która jest stereotypem, nie. Granica jest cienka, ale ważna.