Een vlak personage is eenvoudig. Ze worden gedefinieerd door één enkele eigenschap of idee. Ze veranderen niet. Ze hebben geen complexe motivaties. Ze dienen een doel in het verhaal: de protagonist ondersteunen, voor komische momenten zorgen of een bepaald type vertegenwoordigen. Ze staan ​​niet centraal. Ze vormen de achtergrond.

De term komt uit E.M. Forsters Aspects of the Novel. Hij maakte onderscheid tussen platte personages en ronde personages. Ronde personages zijn complex en veranderen. Platte personages zijn eenvoudig en statisch. Een plat personage kan gedenkwaardig zijn. Mevrouw Micawber in David Copperfield is plat, maar wel levendig. Ze zegt steeds dat ze meneer Micawber nooit zal verlaten. Dat is haar enige karaktertrek. Dat is genoeg.

Kenmerken van een vlak karakter

• Gedefinieerd door één of twee eigenschappen.
• Verandert niet.
• Voorspelbaar gedrag.
• Vervult een specifieke functie.
• Vaak bijrollen.

Platte personages zijn niet per se slecht geschreven. Ze zijn effectief. Een verhaal heeft ze nodig. De ober die maar één scène verschijnt, heeft geen achtergrondverhaal nodig. De handlanger van de schurk hoeft geen verlossingsboog te doorlopen. Platte personages houden het verhaal gefocust. Ze leiden niet af. Ze ondersteunen het thema. Maar een verhaal met alleen platte personages is oppervlakkig. De protagonist moet complex zijn. De antagonist moet complex zijn. De bijrollen mogen plat zijn. De juiste balans hangt af van het verhaal. Een komedie kan meer platte personages gebruiken voor de humor. Een tragedie heeft complexe personages nodig voor emotionele diepgang. Het platte personage is een hulpmiddel. Goed gebruikt, zijn ze onzichtbaar. Slecht gebruikt, zijn het stereotypen. Het verschil zit hem in de vraag of ze aanvoelen als een persoon of als een type. Een plat personage dat een type is, is prima. Een plat personage dat een stereotype is, is dat niet. De grens is dun, maar belangrijk.