Kredyt węglowy to zezwolenie, które pozwala posiadaczowi na emisję jednej tony dwutlenku węgla lub jego ekwiwalentu w innych gazach cieplarnianych. Rządy tworzą je w ramach systemów handlu uprawnieniami do emisji (cap-and-trade). Firmy je kupują i sprzedają. Całkowita liczba kredytów jest ograniczona, więc cena rośnie, gdy popyt jest wysoki, i spada, gdy jest niski.

Powiązaną koncepcją jest kompensacja emisji dwutlenku węgla. Kompensacja oznacza redukcję lub eliminację emisji w innym miejscu, często w kraju rozwijającym się. Sadzenie drzew, budowa farm słonecznych lub wychwytywanie metanu ze składowisk odpadów może generować kompensację. Firmy kupują je, aby osiągnąć neutralność węglową bez ograniczania własnych emisji.

Kompensacja jest kontrowersyjna. Niektóre projekty są realne i weryfikowalne. Inne nie. Las, który i tak byłby chroniony, generuje ulgę za nicnierobienie. Projekt fotowoltaiczny, który był już dochodowy, ubiega się o ulgę za emisje, których nie zredukował. Organy weryfikacyjne poprawiły swoją działalność, ale oszustwa i przesada nadal występują. Kupujący powinni szukać wysokiej jakości certyfikatów.

Kluczowe punkty

• Jeden kredyt jest równy jednej tonie CO2
• Utworzone przez projekty caps lub offset
• Obrót na rynkach zgodnych z przepisami i dobrowolnych
• Jakość jest bardzo zróżnicowana
• Weryfikacja ma znaczenie