Een CO2-krediet is een vergunning waarmee de houder één ton kooldioxide of een equivalent daarvan in andere broeikasgassen mag uitstoten. Overheden creëren deze kredieten in het kader van emissiehandelssystemen. Bedrijven kopen en verkopen ze. Het totale aantal kredieten is beperkt, waardoor de prijs stijgt bij een hoge vraag en daalt bij een lage vraag.

Een verwant concept is de CO2-compensatie. Een compensatie staat voor een vermindering of verwijdering van emissies elders, vaak in een ontwikkelingsland. Het planten van bomen, het bouwen van zonne-energieparken of het afvangen van methaan uit stortplaatsen kan compensatie opleveren. Bedrijven kopen deze compensaties om CO2-neutraliteit te claimen zonder hun eigen emissies te verminderen.

Compensatieregelingen zijn controversieel. Sommige projecten zijn reëel en controleerbaar. Andere niet. Een bos dat sowieso beschermd zou zijn, genereert een credit zonder dat er iets voor gedaan is. Een zonne-energieproject dat al winstgevend was, claimt credits voor emissies die het niet heeft verminderd. De verificatie-instanties zijn verbeterd, maar fraude en overdrijving blijven bestaan. Kopers moeten letten op hoogwaardige certificeringen.

Belangrijkste punten

• Eén krediet staat gelijk aan één ton CO2.
• Gemaakt door middel van caps of offset-projecten
• Verhandeld op compliance- en vrijwillige markten.
• De kwaliteit varieert sterk.
• Verificatie is belangrijk