Kulminacja to moment najwyższego napięcia lub największej intensywności emocjonalnej w narracji. To moment, do którego narasta akcja, a następnie historia zmierza ku rozwiązaniu.

W powieści kryminalnej punktem kulminacyjnym może być konfrontacja ze sprawcą; w tragedii – nieodwracalny wybór lub objawienie, które przypieczętowuje los protagonisty. Termin ten może również odnosić się do figury retorycznej, w której idee są uporządkowane według rosnącej ważności. W strukturze fabuły natomiast oznacza on dramatyczny szczyt. Wszystko przed nim przygotowuje grunt; wszystko po nim mierzy się z konsekwencjami.

Dobrze przygotowany punkt kulminacyjny wydaje się zarówno zaskakujący, jak i nieunikniony. Jeśli nadejdzie zbyt wcześnie, reszta historii straci impet; jeśli będzie zbyt długo zwlekany, pojawi się niecierpliwość. Struktura akcji – narastająca, opadająca, rozwiązanie – istnieje głównie po to, by nadać punktowi kulminacyjnemu pełnię jego potencjału.

Scena, w której główny konflikt osiąga decydujące natężenie, jest punktem kulminacyjnym.