Aluzja to pośrednie nawiązanie do osoby, miejsca, wydarzenia lub dzieła literackiego, które – jak oczekuje autor – czytelnik rozpozna. Zawiera ona znaczenie w kilku słowach, nawiązując do brzmienia czegoś już znanego.

Kiedy postać jest nazywana „współczesnym Prometeuszem”, aluzja ta niesie ze sobą cały mit o stwórcy ognia i jego karze. Sztuki Szekspira są pełne biblijnych i klasycznych aluzji; współczesne powieści i filmy kontynuują tę praktykę, czasami tak delikatnie, że tylko część widowni wychwytuje nawiązanie. Zabieg ten działa tylko wtedy, gdy obecna jest wspólna wiedza kulturowa; niejasna aluzja nie dociera do odbiorcy lub pozostaje jedynie zagadką.

Aluzja różni się od bezpośredniego cytatu. Jest przelotna, często niewypowiedziana i zachęca czytelnika do uzupełnienia związku. Nadużywanie jej może sprawić, że tekst wyda się chaotyczny lub pretensjonalny, jednak dobrze umiejscowiona aluzja pogłębia ton, wprowadza ironię lub dyskretnie wpisuje daną historię w szerszą tradycję.

Pojedyncze imię lub fraza może otworzyć drzwi do całej wcześniejszej historii. Na tym polega oszczędność aluzji.