Een allusie is een indirecte verwijzing naar een persoon, plaats, gebeurtenis of literair werk waarvan de schrijver verwacht dat de lezer die zal herkennen. Het brengt betekenis over in slechts enkele woorden door gebruik te maken van de resonantie van iets dat al bekend is.

Wanneer een personage een 'moderne Prometheus' wordt genoemd, roept die verwijzing de hele mythe van de vuurbrenger en zijn straf op. Shakespeares toneelstukken zitten vol met verwijzingen naar de Bijbel en de klassieke oudheid; moderne romans en films zetten deze praktijk voort, soms zo subtiel dat slechts een deel van het publiek de verwijzing begrijpt. Het middel werkt alleen als er sprake is van gedeelde culturele kennis; een obscure verwijzing valt plat of wekt slechts verwarring.

Een toespeling verschilt van een direct citaat of verwijzing. Het is een vluchtige, vaak onuitgesproken verwijzing die de lezer uitnodigt om zelf het verband te leggen. Overmatig gebruik kan een tekst rommelig of pretentieus doen overkomen, maar een goed geplaatste toespeling verdiept de toon, creëert ironie of verbindt het verhaal op subtiele wijze met een bredere traditie.

Een enkele naam of zin kan de deur openen naar een heel eerder verhaal. Dat is de economie van de toespeling.