Tragedia wspólnego pastwiska opisuje, co się dzieje, gdy jednostki nadużywają wspólnego zasobu. Każdy zyskuje na jego większym wykorzystaniu. Koszt wyczerpywania się zasobów rozkłada się na wszystkich. Rezultatem jest zasób, który jest niszczony dla wszystkich. Garrett Hardin spopularyzował to określenie w eseju z 1968 roku, choć sama idea jest starsza.

Klasycznym przykładem jest pastwisko otwarte dla wszystkich pasterzy. Każdy pasterz odnosi korzyści z dodania jednego zwierzęcia. Trawa ulega uszczupleniu w wyniku łącznego wypasu. Ostatecznie pastwisko ulega zniszczeniu, a każdy pasterz ponosi straty. Ta sama logika dotyczy rybołówstwa, wód gruntowych i atmosfery.

Elinor Ostrom podważyła nieuchronność tragedii. Dokumentowała społeczności, które przez wieki skutecznie zarządzały wspólnymi zasobami dzięki jasnym zasadom, monitoringowi i sankcjom. Jej praca została uhonorowana Nagrodą Nobla. Lekcja jest taka, że ​​zarządzanie, a nie tylko prywatyzacja czy regulacje, może rozwiązać problem.

Typowe przykłady

• Przełowienie
• Wyczerpywanie się wód gruntowych
• Zanieczyszczenie powietrza
• Korki uliczne
• Publiczny pastwisko