Deficyt to sytuacja, gdy wydatki przekraczają dochody w danym okresie. Rządy notują deficyty, gdy wydają więcej, niż pobierają z podatków. Firmy notują deficyty, gdy koszty przewyższają dochody. Gospodarstwa domowe notują deficyty, gdy wydają więcej, niż zarabiają, choć zazwyczaj nazywamy to długiem.

Deficyty budżetowe nie zawsze są złe. W czasie recesji deficyt budżetowy może stymulować popyt i zmniejszać bezrobocie. Podczas wojen lub sytuacji kryzysowych deficyty są nieuniknione. Problemem są chroniczne deficyty, które kumulują się w postaci dużego długu publicznego. Płatności odsetek od tego długu mogą wypierać inne wydatki.

Deficyty różnią się od długu. Deficyt to roczna luka. Dług to skumulowana suma. Kraj może zmniejszyć swój deficyt bez redukcji długu, jeśli dług jest wystarczająco duży. Mylenie tych dwóch pojęć jest powszechne, nawet wśród polityków.

Kluczowe punkty

• Deficyt = wydatki minus dochody
• Dług = skumulowane deficyty
• Deficyty mogą stymulować słabą gospodarkę
• Przewlekłe deficyty zwiększają koszty zadłużenia i odsetek
• Polityka fiskalna wpływa na wielkość deficytu