Gotówka w portfelu, monety w słoiku, saldo na rachunku bieżącym, depozyty oszczędnościowe, fundusze rynku pieniężnego. Wszystkie te elementy składają się na podaż pieniądza, czyli całkowitą ilość pieniądza w obiegu w gospodarce w danym momencie. Ekonomiści dzielą ją na kategorie. M1 obejmuje najbardziej płynne formy: gotówkę i depozyty bieżące. M2 obejmuje rachunki oszczędnościowe i niewielkie depozyty terminowe. M3, niebędące już przedmiotem monitorowania przez Rezerwę Federalną, obejmowało duże fundusze instytucjonalne.

Dlaczego podaż pieniądza jest ważna? Ponieważ wpływa na ceny, stopy procentowe i aktywność gospodarczą. Jeśli podaż pieniądza rośnie szybciej niż produkcja gospodarcza, inflacja zazwyczaj podąża za nią. Jeśli się kurczy, może nastąpić deflacja i recesja. Zależność ta nie jest mechaniczna, ale realna. Milton Friedman słynie z twierdzenia, że ​​inflacja jest zawsze i wszędzie zjawiskiem monetarnym.

Banki centralne wpływają na podaż pieniądza za pomocą swoich narzędzi politycznych. Kupując obligacje, wtłaczają pieniądze do systemu bankowego. Sprzedając, wycofują je. Banki komercyjne również kreują pieniądz, udzielając pożyczek, ponieważ pożyczka staje się depozytem gdzie indziej. Ten efekt mnożnikowy oznacza, że ​​bank centralny nie kontroluje podaży pieniądza w sposób doskonały, a jedynie ją modyfikuje.

Agregaty pieniężne

• M0: pieniądz fizyczny i rezerwy banku centralnego
• M1: waluta plus depozyty bieżące
• M2: M1 plus oszczędności i niewielkie depozyty terminowe
• M3: M2 plus duże fundusze instytucjonalne