Spójrz na dół wielkiej litery T w czcionce Times New Roman. Te małe poziome kreski na końcach ramion to szeryfy. To ozdobne stopki i nawiasy, które odróżniają kroje szeryfowe od ich czystszych odpowiedników bezszeryfowych.

Styl ten wywodzi się z rzymskiej rzeźby w kamieniu, gdzie kamieniarze dodawali końcowe pociągnięcia do liter przed ich dłutowaniem. Kolumna Trajana, wyrzeźbiona około 113 roku n.e., reprezentuje klasyczną formę. Później skrybowie i pierwsi drukarze zaadaptowali te pociągnięcia do metalowych czcionek. Przez wieki niemal cały drukowany tekst był szeryfowy.

Czcionki szeryfowe w praktyce

• Często spotykane w książkach, gazetach i dłuższych formach lektury
• Często używany w nagłówkach w projektowaniu redakcyjnym
• Sygnalizuje tradycję, autorytet lub formalność
• Obejmuje podkategorie takie jak: styl stary, przejściowy i nowoczesny

Panuje powszechne przekonanie, że czcionki szeryfowe są bardziej czytelne w druku. Badania dają mieszane wyniki. Niektóre wskazują na niewielką przewagę. Inne nie wykazują żadnej różnicy. Ważniejsza jest jakość, rozmiar i odstępy między literami. Dobrze osadzony szeryf o szerokości 11 punktów czyta się doskonale. Ciasny, o tej samej szerokości, nie. Wybieraj szeryfy ze względu na ton, jaki nadają, a nie ze względu na zasadę czytelności, która może się nie sprawdzić.