Fosfor nie unosi się na wodzie. W przeciwieństwie do węgla i azotu, nie występuje w fazie gazowej. Cykl fosforu przenosi ten pierwiastek przez glebę, wodę i organizmy żywe, ale nigdy nie przedostaje się do atmosfery. Fosfor pochodzi ze skał, które powoli wietrzeją i uwalniają fosforany do gleby. Rośliny pobierają go przez korzenie. Zwierzęta pozyskują go z pożywienia, jedząc rośliny lub inne zwierzęta. Kiedy organizmy obumierają, organizmy rozkładające oddają fosfor do gleby. Część fosforu spływa do rzek i oceanów, gdzie osadza się w osadach i przez miliony lat ponownie staje się skałą.

Cykl ten jest powolny. Wietrzenie uwalnia fosfor w tempie, które ogranicza wzrost roślin w wielu ekosystemach. Dlatego fosfor jest często składnikiem ograniczającym w jeziorach słodkowodnych. Działalność człowieka zaburzyła tę równowagę. Wydobycie fosforytów na nawóz powoduje przenoszenie dużych ilości fosforu ze złóż geologicznych do gospodarstw rolnych i dróg wodnych. Spływy z pól i ścieki przenoszą fosfor do jezior i wód przybrzeżnych, wywołując zakwity glonów. Gdy glony obumierają, rozkład pochłania tlen, tworząc martwe strefy. Zmniejszenie zanieczyszczenia fosforem oznacza zarządzanie nawozami i poprawę oczyszczania ścieków.

Główne cechy

• Brak fazy atmosferycznej.
• Powstaje w wyniku wietrzenia skał.
• Często jest to składnik odżywczy stanowiący ograniczenie w słodkiej wodzie.
• Nadmiar powoduje zakwity glonów i martwe strefy.

Fosfor jest niezbędny dla DNA, błon komórkowych i kości. Bez niego życie, jakie znamy, nie istniałoby. Zbyt duża jego ilość w niewłaściwym miejscu powoduje poważne szkody.