Płaski design pozbawia je głębi, cienia i faktury. Przyciski to proste prostokąty. Ikony to jednolite kształty. Kolory są wyraziste. Styl ten pojawił się na początku lat 2010. i stał się popularny wraz z interfejsem Metro firmy Microsoft oraz nowym projektem Apple w systemie iOS 7 w 2013 roku. Był reakcją na poprzedzający go silny skeumorfizm, w którym obiekty cyfrowe naśladowały skórę, drewno i szkło. Płaski design mówił: to jest ekran. Przestań udawać, że jest inaczej.

Ten styl ma swoje zalety. Ładuje się szybciej, skaluje się płynnie i wygląda nowocześnie. Stwarza jednak również problemy. Bez cieni i wskazówek dotyczących głębi trudno jest rozpoznać, co jest klikalne. Wczesne płaskie interfejsy dezorientowały użytkowników, którzy nie potrafili odróżnić przycisków od etykiet. Projektanci odpowiedzieli na to, tworząc płaski interfejs 2.0, czasami nazywany prawie płaskim designem, który dodaje subtelne cienie, gradienty i ruch, aby przywrócić przejrzystość bez powrotu do pełnego skeuomorfizmu. Material Design firmy Google, wprowadzony w 2014 roku, jest dobrze znanym przykładem.

Wspólne cechy

• Żadnych gradientów, cieni ani fazowań.
• Proste kształty geometryczne.
• Wyraziste, nasycone kolory.
• Czysta typografia bezszeryfowa.

Płaski design to nie tylko wygląd. Odzwierciedla zmianę w sposobie, w jaki ludzie rozumieją interfejsy cyfrowe. Ekran nie jest biurkiem. Jest medium samym w sobie.