Flat design ontdoet zich van diepte, schaduw en textuur. Knoppen zijn eenvoudige rechthoeken. Pictogrammen zijn effen vormen. Kleuren zijn fel. De stijl ontstond begin jaren 2010 en werd mainstream met Microsofts Metro-interface en Apples iOS 7-herontwerp in 2013. Het was een reactie op het sterke skeuomorfisme dat eraan voorafging, waarbij digitale objecten leer, hout en glas imiteerden. Flat design zei: dit is een scherm. Doe niet alsof het anders is.

De stijl heeft voordelen. Hij laadt sneller, schaalt soepel en ziet er modern uit. Maar hij brengt ook problemen met zich mee. Zonder schaduwen of diepte-effecten kan het lastig zijn om te zien wat aanklikbaar is. Vroege platte interfaces zorgden voor verwarring bij gebruikers die knoppen niet van labels konden onderscheiden. Ontwerpers reageerden hierop met 'flat 2.0', ook wel 'bijna plat ontwerp' genoemd, dat subtiele schaduwen, verlopen en beweging toevoegt om de duidelijkheid te herstellen zonder volledig terug te keren naar skeuomorfisme. Google's Material Design, geïntroduceerd in 2014, is een bekend voorbeeld.

Gemeenschappelijke kenmerken

• Geen kleurovergangen, schaduwen of afschuiningen.
• Eenvoudige geometrische vormen.
• Krachtige, verzadigde kleuren.
• Strakke schreefloze typografie.

Flat design is meer dan alleen een stijl. Het weerspiegelt een verandering in hoe mensen digitale interfaces begrepen. Het scherm is geen bureau meer, maar een medium op zich.