Design thinking wykorzystuje metody stosowane przez projektantów do tworzenia i stosuje je do problemów, które tradycyjnie nie są problemami projektowymi. Szkoła d.school na Uniwersytecie Stanforda oraz firma konsultingowa IDEO spopularyzowały to podejście w latach 2000. Jest ono zorientowane na człowieka: zaczyna się od osób, których problem dotyczy, a nie od technologii czy modelu biznesowego. Proces ten zazwyczaj opisuje się w pięciu etapach: empatia, definicja, koncepcja, prototyp i testowanie. Etapy te nie są liniowe. Zespoły wracają do tematu i powtarzają go w miarę zdobywania wiedzy.

Metoda ta rozpowszechniła się szeroko. Szpitale wykorzystują ją do przeprojektowania naboru pacjentów. Szkoły wykorzystują ją do przeprojektowania programów nauczania. Rządy wykorzystują ją do poprawy usług publicznych. Jej atrakcyjność jest prosta. Daje zespołom strukturę do badania niejednoznacznych problemów bez pochopnego szukania rozwiązań. Ma jednak swoich krytyków. Niektórzy twierdzą, że myślenie projektowe stało się modnym hasłem, formą warsztatów, która generuje karteczki samoprzylepne i entuzjazm, ale nie przynosi trwałych zmian. Krytyka jest zasadna, gdy proces zatrzymuje się na etapie pomysłu i nigdy nie dochodzi do wdrożenia.

Etapy podstawowe

• Okaż empatię: zrozum użytkowników i ich potrzeby.
• Zdefiniuj: jasno określ problem.
• Generuj pomysły: generuj wiele możliwych rozwiązań.
• Prototyp i testy: buduj i ucz się szybko.

Design thinking działa najlepiej, gdy idzie w parze z upoważnieniem do działania. Warsztat, który kończy się bez budżetu i bez mandatu, niczego nie zmienia.