Pąkle przyczepiają się do skóry wieloryba. Wieloryb nie odczuwa żadnych negatywnych skutków. Pąkle zyskują ruchomy dom i dostęp do bogatej w składniki odżywcze wody. To komensalizm, czyli relacja, w której jeden gatunek czerpie korzyści, a drugi nie jest ani wspierany, ani krzywdzony. Termin ten pochodzi od łacińskiego com, oznaczającego „razem”, oraz mensa, oznaczającego „stół”. Dosłownie oznacza „jeść przy tym samym stole”.

Komensalizm jest powszechny w przyrodzie, ale trudny do udowodnienia. Wykazanie, że związek jest rzeczywiście neutralny dla jednego z partnerów, wymaga długotrwałych badań. Niektóre przypadki, kiedyś określane jako komensalne, po bliższym przyjrzeniu się okazały się pasożytnicze lub mutualistyczne. Czaple złotawe podążają za pasącym się bydłem i zjadają owady wypłoszone z trawy. Ptaki na tym korzystają. Bydło może czerpać korzyści ze zjadania szkodników, ale może też nie odczuwać skutków. Granica między komensalizmem a mutualizmem jest często niewyraźna.

Typowe przykłady

• Pąkle u wielorybów i żółwi.
• Podnóżki przyczepione do rekinów.
• Ptaki gnieżdżące się w dziuplach drzew.
• Pustelniki wykorzystujące wyrzucone muszle.

Komensalizm to jeden z kilku sposobów interakcji między gatunkami, obok konkurencji, drapieżnictwa, mutualizmu i pasożytnictwa. W rzeczywistych ekosystemach kategorie te nakładają się na siebie i zmieniają w zależności od warunków.