Nośność to maksymalna liczebność populacji, jaką dane środowisko może utrzymać w czasie. Zależy ona od dostępności pożywienia, wody, schronienia i przestrzeni, a także od odpadów wytwarzanych przez populację. Gdy populacja jest poniżej nośności, ma tendencję do wzrostu. Gdy przekracza limit, zasoby się wyczerpują, a populacja maleje z powodu głodu, chorób lub emigracji. Koncepcja ta wywodzi się z zarządzania pastwiskami, gdzie opisuje liczbę sztuk bydła, które może wyżywić pastwisko bez degradacji.

Nośność środowiska naturalnego nie jest stała. Zmienia się wraz z porami roku, technologią i ingerencją człowieka. Nawadnianie może zwiększyć pojemność suchego lądu. Erozja gleby może ją obniżyć. W przypadku ludzi, pojemność środowiska naturalnego jest skomplikowana przez handel. Miasto może przekroczyć swoją lokalną pojemność, importując żywność i eksportując odpady. To sprawia, że ​​globalna pojemność środowiska naturalnego dla ludzi jest kwestią energii, rolnictwa i dystrybucji, a nie tylko lokalnego limitu. Szacunki są bardzo zróżnicowane, od kilku miliardów do ponad dziesięciu miliardów, w zależności od założeń dotyczących konsumpcji i technologii.

Co kształtuje nośność

• Dostępność żywności i wody.
• Przestrzeń i jakość siedlisk.
• Drapieżniki, choroby i konkurencja.
• Gromadzenie się odpadów i zanieczyszczenie.

Populacje często przekraczają swoją pojemność, zanim zaczną maleć. Ten schemat, zwany cyklem rozkwitu i upadku, występuje w stadach jeleni, inwazjach owadów i drożdżach w kadziach z winem.