Projektowanie zorientowane na użytkownika stawia potrzeby użytkowników końcowych w centrum procesu projektowania. Zamiast zaczynać od technologii czy celów biznesowych, zaczyna się od badań. Kto będzie z tego korzystał? Czego potrzebują? Z jakimi problemami się borykają? Podejście to zostało sformalizowane przez Dona Normana i innych badaczy w latach 80. XX wieku, a następnie skodyfikowane w międzynarodowych normach, takich jak ISO 9241-210.

Proces jest iteracyjny. Projektanci badają użytkowników, tworzą prototypy, testują je z udziałem prawdziwych ludzi i udoskonalają w oparciu o zdobytą wiedzę. Cykl powtarza się, aż projekt spełni potrzeby użytkowników. Brzmi to oczywisto, ale wiele produktów powstaje w oparciu o wewnętrzne założenia. Zespół może spędzić miesiące na tworzeniu funkcji, o którą nikt nie prosił. Projektowanie zorientowane na użytkownika zmniejsza to ryzyko, angażując rzeczywistych użytkowników.

Podstawowe zasady

• Przed projektowaniem zbadaj użytkowników.
• Zaangażuj użytkowników w testowanie i zbieranie opinii.
• Opieraj się na dowodach, nie opiniach.
• Weź pod uwagę całe doświadczenie, nie tylko to, co widzisz na ekranie.

Projektowanie zorientowane na użytkownika to nie to samo, co projektowanie w zespole. Użytkownicy opisują problemy, a nie rozwiązania. Zespół projektowy nadal podejmuje decyzje kreatywne. Chodzi o to, aby decyzje te opierały się na rzeczywistych potrzebach.