Cięcie to najprostsze przejście w filmie. Jedno ujęcie się kończy, a drugie zaczyna. Jest nagłe i natychmiastowe. Nie ma zanikania, rozmycia, znikania. Obraz po prostu się zmienia. Cięcie jest tak powszechne, że widzowie ledwo je zauważają. Ale to fundament języka filmowego. Bez cięcia kino ograniczałoby się do pojedynczych, ciągłych ujęć.

Cięcie działa, ponieważ ludzki mózg wypełnia luki. Jeśli postać patrzy na drzwi w jednym ujęciu, a w następnym widać drzwi, widzowie rozumieją, że postać patrzy na drzwi. To jest efekt Kuleszowa. Znaczenie powstaje poprzez zestawienie, a nie przez poszczególne ujęcia. Cięcie jest narzędziem konstruowania znaczenia.

Cięcia występują w kilku rodzajach. Cięcie twarde to standardowe, natychmiastowe przejście. Cięcie skokowe przerywa ciągłość, przecinając dwa podobne ujęcia, tworząc dezorientujący efekt. Cięcie dopasowane łączy dwa ujęcia poprzez podobieństwo wizualne lub tematyczne, jak cięcie łączące kość ze statkiem kosmicznym w filmie „2001: Odyseja kosmiczna”. Cięcie przeskakuje do powiązanego, ale oddzielnego obrazu, a następnie powraca. Każdy rodzaj cięcia ma swój własny efekt.

Montaż to nie tylko operacja techniczna. To kreatywny wybór. Czas, rytm i umiejscowienie cięć decydują o tempie i charakterze filmu. Montażysta zarabia na swoje utrzymanie, wiedząc, kiedy ciąć, a kiedy wstrzymać.