Proporcje obrazu określają stosunek szerokości do wysokości obrazu. Są one zapisywane jako dwie liczby rozdzielone dwukropkiem. Klasyczny format telewizyjny to 4:3, co oznacza cztery jednostki szerokości na trzy jednostki wysokości. Standardem panoramicznym jest 16:9. W kinie na przestrzeni dekad stosowano wiele formatów, w tym 1,85:1, 2,39:1 i 1,33:1. Proporcje obrazu kształtują sposób, w jaki reżyser komponuje kadr, i sposób, w jaki widz go odbiera.

Wybór formatu obrazu nie jest neutralny. Wysoki format, taki jak 4:3, podkreśla przestrzeń pionową, intymność i twarze. Może sprawiać wrażenie zamkniętego lub klasycznego. Szeroki format, taki jak 2,39:1, podkreśla krajobraz, skalę i ruch poziomy. Może sprawiać wrażenie epickiego lub izolującego. Wes Anderson używa w niektórych filmach symetrycznych klatek 1,37:1. Christopher Nolan nakręcił fragmenty „Mrocznego rycerza” w formacie IMAX, który jest bliższy 1,43:1. Kształt klatki jest częścią narracji.

Zmiana proporcji w filmie może sygnalizować zmianę czasu, perspektywy lub rzeczywistości. W „Grand Budapest Hotel” Anderson używa trzech różnych proporcji dla trzech różnych epok. W „Dunkierce” Nolan używa IMAX-a do walk powietrznych i standardowego, panoramicznego formatu do scen intymnych. Proporcje to nie tylko kwestia techniczna. To język wizualny.