De beeldverhouding beschrijft de verhouding tussen de breedte en de hoogte van een beeld. Deze wordt weergegeven als twee getallen gescheiden door een dubbele punt. De klassieke beeldverhouding voor televisie is 4:3, wat betekent dat een beeld vier eenheden breed is voor elke drie eenheden hoog. De standaard voor breedbeeld is 16:9. In de filmwereld zijn door de decennia heen veel verschillende beeldverhoudingen gebruikt, waaronder 1,85:1, 2,39:1 en 1,33:1. De beeldverhouding bepaalt hoe een regisseur een beeldkader componeert en hoe het publiek dit ervaart.

De keuze voor een beeldverhouding is niet neutraal. Een hoge verhouding zoals 4:3 benadrukt verticale ruimte, intimiteit en gezichten. Het kan een benauwd of klassiek gevoel geven. Een brede verhouding zoals 2,39:1 benadrukt landschap, schaal en horizontale beweging. Het kan een episch of isolerend gevoel geven. Wes Anderson gebruikt symmetrische 1,37:1-kaders voor sommige films. Christopher Nolan filmde delen van The Dark Knight in IMAX, wat dichter bij 1,43:1 ligt. De vorm van het kader is onderdeel van de verhaalvertelling.

Veranderende beeldverhoudingen in een film kunnen een verschuiving in tijd, perspectief of realiteit aangeven. In The Grand Budapest Hotel gebruikt Anderson drie verschillende beeldverhoudingen voor drie verschillende tijdperken. In Dunkirk gebruikt Nolan IMAX voor luchtgevechten en standaard breedbeeld voor intieme scènes. De beeldverhouding is niet alleen een technische instelling, maar ook een visuele taal.