W inżynierii genetycznej wektor to nośnik, który dostarcza materiał genetyczny do komórki gospodarza. Jest to nośnik, który transportuje gen do komórki, gdzie może on ulec replikacji lub ekspresji. Najczęściej stosowanymi wektorami są plazmidy, ale stosuje się również wirusy, kosmidy i sztuczne chromosomy. Wybór zależy od rozmiaru genu, komórki gospodarza i celu.

Wektory muszą spełniać szereg wymagań. Muszą być zdolne do replikacji w komórce gospodarza. Muszą posiadać marker selekcyjny, zazwyczaj gen oporności na antybiotyk, aby umożliwić identyfikację komórek, które przyjęły wektor. Muszą mieć miejsce klonowania, w którym można wprowadzić interesujący gen. Muszą być w stanie dostarczyć gen do odpowiedniego przedziału komórki. Do ekspresji potrzebują promotora i innych elementów regulatorowych.

Wektory wirusowe są wykorzystywane w terapii genowej. Lentiwirusy integrują swój ładunek genetyczny z genomem gospodarza, zapewniając długotrwałą ekspresję. Adenowirusy nie integrują się, więc ekspresja jest tymczasowa, ale bezpieczniejsza. Wirusy towarzyszące adenowirusom są małe, niepatogenne i zdolne do długotrwałej ekspresji w komórkach niedzielących się. Każdy z nich ma swoje zalety, ale i zagrożenia.

Słowo „wektor” ma również inne znaczenie w kontekście chorób zakaźnych. Wektor to organizm, taki jak komar czy kleszcz, który przenosi patogen z jednego żywiciela na drugiego. Te dwa znaczenia są ze sobą powiązane: oba są nosicielami. Kontekst decyduje, które z nich mamy na myśli.