Słońce nie tylko promieniuje światłem. Wysyła również w przestrzeń kosmiczną stały strumień naładowanych cząstek. Ten strumień to wiatr słoneczny. Składa się on głównie z elektronów i protonów, z kilkoma cięższymi jonami, poruszającymi się z prędkością setek kilometrów na sekundę. Unosi ze sobą pole magnetyczne Słońca, tworząc bańkę zwaną heliosferą, która rozciąga się daleko poza Plutonem.

Wiatr słoneczny kształtuje cały Układ Słoneczny. Odrzuca warkocze komet od Słońca. Kształtuje magnetosfery planet. Wchodząc w interakcję z polem magnetycznym Ziemi, tworzy zorze polarne. Przez miliardy lat niszczy również atmosfery planet. Mars utracił atmosferę częściowo dlatego, że wiatr słoneczny pozbawił ją atmosfery po tym, jak pole magnetyczne planety zanikło.

Wiatr nie jest stały. Zmienia się w zależności od cyklu aktywności Słońca, który osiąga szczyt co 11 lat. Dziury koronalne, czyli obszary otwartego pola magnetycznego, wytwarzają szybkie strumienie wiatru. Koronalne wyrzuty masy wywołują silne porywy. Kiedy szybki strumień dogania wolniejszy, tworzy się współbieżny obszar oddziaływania, który może wywołać burze geomagnetyczne.

Wiatr słoneczny ostatecznie zwalnia i miesza się z ośrodkiem międzygwiazdowym w heliopauzie. Voyager 1 przekroczył tę granicę w 2012 roku, stając się pierwszym statkiem kosmicznym, który wleciał w przestrzeń międzygwiazdową.