Rektascensja to niebiański odpowiednik długości geograficznej. Mierzy ona, jak daleko na wschód znajduje się dany obiekt od punktu równonocy wiosennej, czyli punktu, w którym Słońce przecina równik niebieski, przesuwając się na północ. W przeciwieństwie do długości geograficznej na Ziemi, rektascensja jest mierzona w godzinach, minutach i sekundach, a nie w stopniach. Jedna godzina to 15 stopni.

Jednostka ta pochodzi z obrotu nieba. Ziemia obraca się o 360 stopni w ciągu 24 godzin, więc niebo wydaje się obracać o 15 stopni na godzinę. Astronomowie używają godzin do opisywania położenia, ponieważ bezpośrednio wiąże się to z momentem wschodu i zachodu obiektu. Gwiazda, której rektascensja jest o dwie godziny dłuższa od innej, wschodzi około dwie godziny później.

Rektascensja to połowa układu współrzędnych równikowych. Drugą połowę stanowi deklinacja, która mierzy położenie północ-południe. Razem nadają one każdemu obiektowi unikalny adres na niebie. Montaż teleskopu z okręgami nastawczymi może wskazać obiekt, jeśli zna się jego rektascensję i deklinację.

Punktem zerowym rektascensji jest równonoc wiosenna. Z powodu precesji przesuwa się ona powoli na zachód, dlatego współrzędne rektascensji są zazwyczaj podawane dla konkretnej epoki, takiej jak J2000. Epoka ta ustala układ odniesienia, dzięki czemu położenia pozostają porównywalne w czasie.