Hipparch uszeregował gwiazdy według jasności ponad dwa tysiące lat temu, dzieląc je na sześć klas. Najjaśniejsze nazwał gwiazdami pierwszej wielkości. Najsłabsze, jakie mógł dostrzec, miały szóstą wielkość. Ten starożytny system przetrwał, choć został udoskonalony i rozszerzony daleko poza to, co można dostrzec gołym okiem.

Skala jest logarytmiczna i biegnie wstecz. Mniejsza liczba oznacza jaśniejszy obiekt. Każdy krok o jedną wielkość odpowiada stosunkowi jasności około 2,512, więc gwiazda pierwszej wielkości jest około 100 razy jaśniejsza niż gwiazda szóstej wielkości. Syriusz, najjaśniejsza gwiazda nocna, ma jasność -1,46 magnitudo. Słońce świeci z jasnością -26,7 magnitudo. Najsłabsze obiekty sfotografowane przez Hubble'a osiągają jasność 30 magnitudo lub mniejszą.

Astronomowie rozróżniają jasność pozorną od jasności absolutnej. Jasność pozorna to jasność obiektu z Ziemi, która zależy zarówno od jego rzeczywistej jasności, jak i odległości. Jasność absolutna to jasność, jaką obiekt wydaje się widzieć ze standardowej odległości 10 parseków. Porównanie tych dwóch wielkości ujawnia odległość, dlatego jasność to coś więcej niż tylko numer katalogowy.