Przez większość historii ludzkości znaliśmy tylko jeden układ planetarny: nasz własny. Sytuacja zmieniła się w 1995 roku, kiedy Michel Mayor i Didier Queloz ogłosili odkrycie planety krążącej wokół gwiazdy podobnej do Słońca. Planeta ta nosiła nazwę 51 Pegasi b i była gazowym olbrzymem, który okrążał swoją gwiazdę w zaledwie cztery dni. Odkrycie to zostało nagrodzone Nagrodą Nobla w 2019 roku.

Od tego czasu astronomowie potwierdzili istnienie ponad 5000 egzoplanet. Ich różnorodność jest oszałamiająca. Gorące Jowisze krążą piekielnie blisko swoich gwiazd. Superziemie są większe od Ziemi, ale mniejsze od Neptuna. Mini-Neptuny mają grube atmosfery i skaliste jądra. Niektóre planety krążą wokół dwóch gwiazd. Inne wokół martwych gwiazd. Niektóre swobodnie dryfują, nie mając żadnej gwiazdy.

W poszukiwaniach wykorzystuje się kilka metod. Metoda tranzytowa polega na obserwowaniu spadków jasności gwiazd, gdy planeta przechodzi przed swoją gwiazdą. Metoda prędkości radialnej mierzy wahania gwiazdy spowodowane przez krążącą planetę. Bezpośrednie obrazowanie pozwala uchwycić światło młodej, dużej planety znajdującej się daleko od swojej gwiazdy.

Celem nie jest samo znalezienie planet. Chodzi o znalezienie planet nadających się do zamieszkania. Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba już analizuje atmosfery egzoplanet pod kątem obecności wody, metanu i dwutlenku węgla. Poszukiwanie życia rozpoczęło się.