Gedurende het grootste deel van de menselijke geschiedenis kenden we slechts één planetenstelsel: het onze. Dat veranderde in 1995, toen Michel Mayor en Didier Queloz de ontdekking aankondigden van een planeet die rond een zonachtige ster draait. De planeet kreeg de naam 51 Pegasi b en was een gasreus die in slechts vier dagen om zijn ster draaide. De ontdekking werd in 2019 bekroond met de Nobelprijs.

Sindsdien hebben astronomen meer dan 5000 exoplaneten bevestigd. Ze komen in een verbazingwekkende verscheidenheid voor. Hete Jupiters draaien op een extreem lage afstand rond hun sterren. Superaardes zijn groter dan de aarde, maar kleiner dan Neptunus. Mini-Neptunussen hebben een dikke atmosfeer en een rotsachtige kern. Sommige planeten draaien om twee sterren. Sommige draaien om uitgedoofde sterren. Sommige zweven vrij rond, zonder enige ster.

Bij de zoektocht worden verschillende methoden gebruikt. De transitmethode registreert dalingen in de lichtsterkte van de ster wanneer een planeet voor zijn ster langs beweegt. De radiale snelheidsmethode meet de schommeling van de ster die wordt veroorzaakt door een planeet die eromheen draait. Directe beeldvorming kan het licht van een jonge, grote planeet ver van zijn ster vastleggen.

Het doel is niet alleen om planeten te vinden, maar ook om bewoonbare planeten te vinden. De James Webb-ruimtetelescoop analyseert al de atmosferen van exoplaneten op sporen van water, methaan en koolstofdioxide. De zoektocht naar leven is begonnen.