Kiedy dwa społeczeństwa się spotykają, żadne z nich nie pozostaje dokładnie takie samo. Akulturacja opisuje zmiany wynikające z długotrwałego kontaktu: nowe słowa pojawiają się w języku, potrawy pojawiają się na stole, a poglądy na wszystko, od małżeństwa po pieniądze, zaczynają się zmieniać. Kierunek wpływów rzadko jest równy. Grupa o większej władzy politycznej lub ekonomicznym zasięgu ma tendencję do kształtowania wymiany, choć słabszy partner nie jest po prostu bierny. Ludzie pożyczają sobie selektywnie, dostosowując to, co biorą, do własnych potrzeb.

Antropolodzy od dawna odróżniają akulturację od asymilacji. W akulturacji grupa może przyjąć nowe cechy, zachowując jednocześnie własną tożsamość. Asymilacja idzie dalej, wchłaniając mniejszość przez kulturę dominującą, aż do momentu, gdy pierwotna odrębność zaniknie. To rozróżnienie ma znaczenie w praktyce. Na przykład społeczności imigrantów często łączą nowe zwyczaje ze starymi, przechodząc z pokolenia na pokolenie, nie zanikając.

Typowe wzorce

• Handel, migracje i podboje to typowe sposoby nawiązywania kontaktów.
• Pożyczanie odbywa się w obu kierunkach, ale rzadko z tą samą prędkością.
• Kultura materialna zmienia się szybciej niż głębokie wartości i przekonania.
• Młodsze pokolenia zazwyczaj przyswajają nowe cechy przed starszymi.

Badanie akulturacji pomaga wyjaśnić, dlaczego kultury nigdy nie są statyczne. Proces ten może przebiegać stopniowo lub wymuszonym, pokojowym lub gwałtownym, a jego rezultaty zależą od tego, kto sprawuje władzę.