Wanneer twee samenlevingen elkaar ontmoeten, blijft geen van beide exact hetzelfde. Acculturatie beschrijft de veranderingen die voortvloeien uit langdurig contact: nieuwe woorden komen in een taal terecht, nieuwe gerechten verschijnen op tafel en ideeën over alles, van huwelijk tot geld, beginnen te verschuiven. De richting van de invloed is zelden gelijk. Een groep met meer politieke macht of economisch bereik heeft de neiging de uitwisseling vorm te geven, hoewel de zwakkere partner niet simpelweg passief is. Mensen lenen selectief en passen wat ze overnemen aan hun eigen behoeften aan.

Antropologen maken al lange tijd onderscheid tussen acculturatie en assimilatie. Bij acculturatie neemt een groep nieuwe eigenschappen over, terwijl de eigen identiteit behouden blijft. Assimilatie gaat verder en absorbeert een minderheid in de dominante cultuur totdat de oorspronkelijke eigenheid verdwijnt. Dit onderscheid is in de praktijk belangrijk. Immigrantengemeenschappen bijvoorbeeld, vermengen vaak nieuwe gewoonten met oude, generatie na generatie, zonder te verdwijnen.

Veelvoorkomende patronen

• Handel, migratie en verovering zijn de gebruikelijke drijfveren voor contact.
• Lenen gaat in beide richtingen, maar zelden met dezelfde snelheid.
• Materiële cultuur verandert sneller dan diepgewortelde waarden of overtuigingen.
• Jongere generaties nemen doorgaans nieuwe gewoonten eerder over dan hun oudere generaties.

Het bestuderen van acculturatie helpt verklaren waarom culturen nooit statisch zijn. Het proces kan geleidelijk of gedwongen, vreedzaam of gewelddadig verlopen, en de uitkomsten hangen af ​​van wie de macht in handen heeft.