Rośliny potrzebują niektórych pierwiastków w dużych ilościach: azotu, fosforu, potasu, wapnia, magnezu i siarki. Inne są potrzebne w niewielkich ilościach. Są to mikroelementy: bor, chlor, miedź, żelazo, mangan, molibden, nikiel i cynk.

Małe nie znaczy nieistotne. Żelazo napędza produkcję chlorofilu, a jego niedobór objawia się żółknięciem liści z zielonymi żyłkami. Bor jest niezbędny do wzrostu łagiewki pyłkowej i zawiązywania owoców. Cynk wpływa na funkcjonowanie enzymów i wydłużanie łodygi. Mangan i miedź biorą udział w fotosyntezie i odporności na choroby. Molibden jest niezbędny dla enzymu wiążącego azot w roślinach strączkowych.

Niedobór i toksyczność

• Niedobory często występują na określonych typach gleb: żelaza na glebach wapiennych, boru na piaszczystych
• Objawy mogą przypominać chorobę lub stres wywołany suszą
• Badania gleby i analiza liści są wiarygodną metodą diagnostyczną
• Granica między wystarczającą ilością a nadmiarem jest cienka

Stosowanie zbyt dużej ilości mikroelementów może być gorsze niż ich niedobór. Miedź i bor szybko stają się toksyczne. Zazwyczaj stosuje się niewielkie, ukierunkowane dawki, często w postaci oprysków dolistnych.