Szarańcza to koniki polne, które zmieniają zachowanie w tłumie. Samotne są płochliwe i zielone. W tłumie stają się czarne i żółte, stają się bardzo ruchliwe i tworzą roje, które mogą obejmować setki kilometrów kwadratowych.

Szarańcza pustynna jest najbardziej znana. Jej tereny lęgowe rozciągają się od Afryki Zachodniej po Indie, a epidemie następują po ulewnych deszczach, które pozwalają na wylęganie się dużej liczby jaj. Pojedynczy rój może pomieścić miliardy owadów i zjadać roślinność równą swojej wadze każdego dnia. Wzrost liczby osobników szarańczy w Afryce Wschodniej w latach 2019–2021 był najgorszy od dziesięcioleci, niszcząc uprawy w Kenii, Etiopii i Somalii.

Jak zwalcza się epidemie

• Monitorowanie przez krajowe jednostki ds. szarańczy i FAO
• Opryskiwanie z powietrza skoncentrowanymi insektycydami na pasach skoczków
• Biopestycydy, takie jak Metarhizium acridum, patogen grzybowy
• Systemy wczesnego ostrzegania wykorzystujące dane satelitarne dotyczące opadów deszczu

Kontrola działa najlepiej, zanim uformuje się rój. Gdy koniki polne wzbiją się w powietrze, możliwości są ograniczone, a koszty gwałtownie rosną. Dlatego tak wiele wysiłku poświęca się obserwacji pustyni w latach ciszy.