Erozja to proces ścierania i transportu gleby i skał przez siły naturalne, takie jak woda, wiatr, lód i grawitacja, często przyspieszany przez działalność człowieka, taką jak wylesianie, nadmierny wypas i intensywna uprawa roli. Erozja rolnicza jest szczególnie niepokojąca, ponieważ usuwa bogatą w składniki odżywcze wierzchnią warstwę gleby szybciej, niż jest ona w stanie się uformować, zmniejszając żyzność, zdolność retencji wody i plony. Erozja wodna obejmuje erozję powierzchniową, żłobkową i wąwozową; erozja wietrzna usuwa drobne cząstki i może powodować burze pyłowe, jak w latach 30. XX wieku w Ameryce, w wyniku tzw. „Dust Bowl”. Globalną erozję gleby szacuje się na 20–30 miliardów ton rocznie, przy czym najwyższe wskaźniki występują w Azji, Afryce i Ameryce Południowej. Konsekwencje obejmują zanieczyszczenie cieków wodnych osadami, spływ składników odżywczych, utratę bioróżnorodności i emisję dwutlenku węgla. Praktyki ochrony środowiska, takie jak uprawa bezorkowa, uprawy okrywowe, orka poziomicowa, tarasowanie, wiatrochrony i trawiaste cieki wodne, ograniczają erozję. Globalne Partnerstwo na rzecz Gleby FAO promuje zrównoważone zarządzanie glebą w celu ochrony tego ograniczonego zasobu.